,,Ide čovjek ulicom i udari ga autobus. Čovjek ustane, otrese prašinu sa sebe, i izvini se autobusu, odnosno vozaču autobusa, koji ga je udario“, glasio je vic, koji nam je na početku predavanja ispričao jedan beogradski jogin, dok sam u očaju obilazio svakojake adrese. ,,Udareni se izvinio“, pojasnio je, ,,jer vozač“, po nekim istočnjačkim vjerovanjima, koja predstavlja taj vic, ,,nije udario pješaka tek tako, nego je pješak imao karmu da bude udaren“.
I zamlati bi trebalo biti jasno da ovakva priča služi tome da opravda agresora, a žrtvu predstavi kao nekog ko stradanje i zaslužuje. Zbog toga su takva učenja danas popularna. Na ovome svijetu neprestano neko nekog gazi, pa bi bilo dobro da žrtva shvati da bolje ,,ne zaslužuje“, da je to sama izabrala, i da se više ne brani i ne buni!
,,Postojanje je dublje od mišljenja“, razjašnjavao je predavač, „jer je mišljenje samo jedan dio ljudskog postojanja. E tu nas je…“, upozorio je, ,,tu nas je Dekart (René Descartes) zajebao, tu nas je zakucao sa svojim izjednačavanjem mišljenja i postojanja rekavši: ‘Mislim dakle postojim’. Zabetonirao nas je za sva vremena – nagrdio!“
Vidim ja da bi ovaj najradije potpuno isključio mišljenje, jer je to najbolji način da prestanemo da koristimo svoju glavu. Ima ko da misli umjesto nas. Zar ne? Takvi gurui su pripadnici isturenih odjeljenja Orvelove (George Orwell) policije misli (Thought Police). – Mentalna UDBA. Došlo mi je da ga oderem nekom motkom, ali nisam ja budala. Samo sam izašao. Namaste.
(Odlomak iz neobjavljenog rukopisa)
